Little Women serisinde son noktaya ulaştık sonunda. Aslında ilk noktaya. Sinema tarihini dört bir koldan takip ederken böyle terslikler doğabiliyor. Artık bundan sonra da kitabı okurum herhalde.
MGM, RKO'dan filmin tekrar çevrim (evet adı aynen böyle geçiyor) haklarını alırken belli ki sahne tasarımlarını ve dekorları da yanında hediye etmişler. Birçok sahne 1933 ve 1949 yapımı filmlerde aynı, sadece MGM'inkiler renkli.
1933 senaryosunun önemli bir avantajı, ilk 20 dakikanın tamamen dört kardeşin üzerine odaklanması ve bu sayede, Jo'nun film boyunca korumaya çalıştığı aile bağlarının altının daha iyi çizilmesi. 1949 yapımı filmde hediye alma sahneleri ve Laurie'yle karşılıklı el sallamalar biraz dikkat dağıtıyor. Tabii RKO'nun oyuncularının yaşlarını daha yakın seçmesinin de karakterler arasındaki ilişkiye etkisi var. MGM'in filminde Beth diğerlerinin yanında biraz çocuk ve uzak kalıyordu.
Deseler ki "gel genetikci kardeşim bir de sen çek bu filmi", yapacağım ilk iş herhalde Jo rolüne Katharine Hepburn'u getirmek olurdu. Kendimi övmek gibi olmasın ama filmin usta yönetmeni George Cukor da Hepburn'un bu rolü oynamak için doğduğunu düşünüyormuş. (tabii farkımız ben Hepburn'ün bütün bir kariyerinin ardından bu yorumu yaparken, Cukor'un emekleme çağındaki genç yeteneği görmesi) Little Women'la Cukor ve Hepburn'ün sekiz filme ve aşağı yukarı 20 yıla yayılacak ortaklığı başlamış. Bu kadar övdükten sonra garip gelecek ama Hepburn bu filmde henüz kendisini bulamamış. Sade oyunculuk tekniğinin o dönemde pek gelişmemiş olmasının da etkisiyle bazı sahnelerde çizginin biraz üstüne çıkıyor. Yine de genele bakıldığında doğru bir seçim. (aynı yıl hepburn dört oscarının ilkini Morning Glory filmiyle almış.)
RKO filmlerini izlemeye henüz başlamadığımdan (MGM bitsin ona da geliyorum, merak edilmesin) kadronun gerisi pek tanıdık değil. Süslü kardeş "Amy"yi oynayan Joan Bennett bizim 7 Numara dizisinden tanıdığımız (hatırlar mısınız bilmem TRT'nin ürettiği en iyi dizilerdendi "zannumca") Nuray Uslu'nun hık demiş burnundan düşmüş (bu noktada yine tarih karışması var. Nuray Uslu burundan düşmüş demek lazımdı) Jean Parker, Margaret O'Brien'dan daha iyi bir Beth çıkarmış (benim aklımsa hala 1994 filminden Claire Danes'in Beth'inde). Ailenin altın kalpli annesini oynayan Spring Byington, bu filmden beş sene sonra Capra klasiği "You Can't Take It With You"da yine anne rolünde kalbimizi çalmıştı.
Jo'yu, kariyeri boyunca bu karaktere yakın roller oynayan Katharine Hepburn'e teslim ederek öne çıkan Little Women'ın bu erken versiyonu sinema tarihinin sevilen hikayesinin gelişimini ve değişik ellerde şekillenmesini takip etmek isteyenler için tavsiyemdir.
